گليكوژن عضله و نقش آن در تمرينات ورزشي

يكي از بزرگترين عواملي كه باعث خستگي و قطع تمرينات ورزشي مي‌شود گليكوژن عضله است. گليكوژن انرژي مورد نياز جهت تمرينات ورزشي را براي عضله فراهم مي‌كند . مقدار مصرف گليكوژن در هنگام تمرينات سخت و شديد تا 40 برابر افزايش مي‌يابد. مقدار گليكوژن ذخيره شده در عضله بسيار كم و ناچيز است بنابراين در هنگام تمرينات سخت و شديد و طولاني مدت ميزان گليكوژن عضله به صفر نيز مي‌رسد . تحقيقات و نمونه برداري از عضلات دوندگان استقامتي بعد از انجام تمرينات شديد و نسبتا طولاني نشان داده كه مقدار گليكوژن تارهاي عضلاني با تكان آهسته و آرام به طور كامل تهي و موجب بروز خستگي عضلات فعال مي‌شود . همچنين نمونه برداري از عضلات شانه شناگران نشان داده كه بعد از انجام 1500 متر شنا، مقدار گليكوژن عضلات ناحيه شانه آنها تهي مي‌شود و دوباره سازي ذخاير گيلكوژن از دست رفته، به دو روز استراحت نياز دارد . چنانچه شناگر بعد از 10 ساعت به تمرين شنا بپردازد، مقدار گليكوژن ذخيره شده در عضلات شانه او چيزي حدود 70 درصد اندازه طبيعي بازسازي مي‌شود . در رشته وزنه برداري، اگر ورزشكاري در يك جلسه تمرين به ميزان يك مجموعه و در هر مجموعه 6 بار وزنه‌هاي سنگين جابجا كند، مقدار گليكوژن موجود در عضلات فعال او به ميزان 50 درصد كاهش مي‌يابد . اين موضوع اهميت تغذيه مواد قندي براي انجام فعاليت‌هاي بدني را نشان مي‌دهد به ويژه اگر ورزشكاري در يك روز 2 جلسه تمرين ورزشي انجام مي‌دهد، بايد روزانه حدود 600 گرم مواد قندي مصرف كند تا ذخاير از دست رفته بر اثر تمرين، دوباره باز سازي شود .